ul. Stary Rynek 2, 05-250 Radzymin

Czynne pon-pt 07:00-20:00 sob 08:00-12:00
   Telefon/Fax: 22 69 000 40 | Kom: 666 810 815 refundacja nfz

Pomoc psychologiczna? Także dla dzieci i młodzieży!

Błędne jest myślenie, że problemy psychologiczne występują wyłącznie u ludzi dorosłych. Niestety, z roku na rok rosną statystyki dotyczące m.in. depresji u dzieci i młodzieży, a ostatnie dwa lata – głównie ze względu na pandemię COVID-19, naukę zdalną i zalecane ograniczenie kontaktów społecznych – pogłębiły problem. Dlatego jeśli zauważamy u dziecka niepokojące objawy, nie ma co zwlekać, tylko jak najszybciej poszukać pomocy psychologicznej. Oferujemy ją w naszym Centrum Medycznym Panorama.

Trudno jest dokładanie oszacować, jaki odsetek dzieci i młodzieży boryka się z problemami natury psychologicznej. Według badań przeprowadzonych kilka lat temu w Dolnośląskiej Szkole Wyższej, aż 44% nastolatków na różnych etapach swojego życia przejawia objawy depresji. W raporcie Najwyższej Izby Kontroli z 2020 r. ujawniono, że w latach 2007-2019 co najmniej 9% dzieci i młodzieży wymagało opieki psychologicznej oraz psychiatrycznej. Ze wstępnych danych Komendy Głównej Policji wynika, że od stycznia do listopada 2021 r. aż 1339 nastolatków podejmowało próby samobójcze – to o ponad 500 prób więcej niż rok wcześniej!
Statystyki są więc naprawdę niepokojące, a nawet dramatyczne, co więcej – ostatnie dwa lata jeszcze pogorszyły sytuację polskich dzieci i młodzieży. Pandemia COVID-19, związana z tym nauka zdalna, brak kontaktów z rówieśnikami, ograniczenie życia społecznego i towarzyskiego – to wszystko ma, jak podkreślają eksperci, dewastujący wpływ na psychikę młodych ludzi.
Oczywiście nie można zapominać, że również dzieci i młodzież mogą potrzebować pomocy psychologicznej w innych momentach swojego życia. Rozwód rodziców, śmierć bliskiej osoby, przeprowadzka, zmiana szkoły – są to dla młodych ludzi sytuacje trudne i mogą wymagać specjalistycznego wsparcia.

Kiedy udać się z dzieckiem do psychologa?

Istnieje szereg objawów, które powinny skłonić rodziców do poszukania pomocy psychologicznej dla swojego dziecka. Zalicza się do nich między innymi:

  • nagłe pogorszenie wyników w nauce,
  • zmiany nastrojów,
  • płaczliwość, zamykanie się w sobie, unikanie kontaktów,
  • kompleksy, niska samoocena,
  • niekontrolowane wybuchy złości, agresja wobec siebie i innych,
  • trudności ze skupieniem uwagi,
  • zaburzenia odżywiania (nadmierne objadanie się, głodzenie się).

Warto pamiętać, że problemy psychologiczne „nie przejdą same”, a uporanie się z nimi wymaga czasu, cierpliwości i wsparcia – zarówno specjalisty, jak i bliskich dziecku osób.

Pomoc psychologiczna dla dzieci i młodzieży w Centrum Medycznym Panorama

Kompleksową pomoc psychologiczną dla dzieci i młodzieży uzyskać można w naszym Centrum Medycznym Panorama. Oferta poradni psychologicznej obejmuje m.in. diagnostykę i terapię zaburzeń rozwojowych (ADHD, autyzm, zespół Aspergera), pomoc w rozwiązywaniu problemów psychologicznych dzieci związanych z codziennym życiem (rozwód rodziców, śmierć w rodzinie) oraz indywidualne konsultacje psychologiczne. Zachęcamy do kontaktu -> http://cmpanorama.pl/kontakt/.

Czytaj więcej

Jak COVID-19 wpływa na samopoczucie psychiczne?

Pandemia koronawirusa w bardzo wyraźny sposób odbija się nie tylko na zdrowiu fizycznym ludzi. Poważnym problemem stają się również zaburzenia psychologiczne, a nawet psychiatryczne: nasilony stres, poczucie osamotnienia i beznadziei, izolacja, pojawienie się lub pogłębienie już zdiagnozowanych fobii. W takich sytuacjach warto szukać profesjonalnej pomocy psychologów i psychiatrów, którą uzyskać można w naszym Centrum Medycznym  Panorama.
Koronawirus ma ogromny negatywny wpływ na kondycję psychiczną społeczeństwa. W wielu firmach zdecydowano o przejściu na pracę zdalną, przez co ograniczeniu ulegają kontakty międzyludzkie. Zaleca się zaniechanie spotkań rodzinnych i towarzyskich, zamknięte są restauracje i obiekty rozrywki, w których można spędzać wolny czas i relaksować się. U wielu osób pojawił się stres związany z możliwą utratą pracy czy pogorszeniem kondycji prowadzonej firmy. Jesteśmy zachęcani, by się izolować, spędzać czas w domu, ograniczać kontakty z innymi ludźmi. Wszystko to bardzo negatywnie wpływa na samopoczucie psychiczne.

Jak rozpoznać problemy natury psychologicznej związane z pandemią?

Według różnych doniesień, na problemy psychologiczne i psychiczne związane z pandemią koronawirusa w szczególności narażone są osoby starsze i przewlekle chore (są grupą narażoną na powikłania po zakażeniu), pracownicy oddelegowani do pracy zdalnej (izolacja, poczucie osamotnienia), dzieci i młodzież uczące się zdalnie, osoby dotknięte przez pandemię finansowo, a także pacjenci z już zdiagnozowanymi zaburzeniami psychologicznymi i psychicznymi. Tak naprawdę jednak mogę one przytrafić się każdemu.
Jak mogą się objawiać? Do charakterystycznych symptomów zalicza się:

  • długotrwałe pogorszenie nastroju,
  • drażliwość, płaczliwość,
  • brak energii do działania,
  • bezsenność,
  • brak apetytu,
  • kompulsywne objadanie się,
  • strach i niepokój.

Nie wstydź się szukać pomocy!

Problemy psychologiczne i psychiatryczne niestety wciąż uznawane są przez wiele osób za temat tabu. Warto jednak uświadomić sobie, że tak jak leczyć trzeba ciało, tak samo profesjonalnej pomocy może potrzebować nasza dusza. Jeśli zauważamy u siebie niepokojące objawy, stany depresyjne, lęki, permanentne pogorszenie nastroju, należy koniecznie poszukać pomocy psychologa i/lub psychiatry.
W naszym CM Panorama skorzystać można z pomocy wykwalifikowanych, doświadczonych psychologów, psychoterapeutów i psychiatrów, którzy oferują wsparcie dla dzieci, dorosłych i całych rodzin. Oczywiście podczas wizyt przestrzegane są rygorystyczne zasady higieniczno-sanitarne, a cały nasz personel został już zaszczepiony przeciw COVID-19. Dzięki temu zapewniamy pacjentom maksimum bezpieczeństwa.
Ty lub Twoi bliscy potrzebujecie pomocy psychologa albo psychiatry? Zapraszamy do Centrum Medycznego Panorama w Radzyminie – skontaktuj się z nami i umów się na wizytę w dogodnym dla Ciebie terminie -> http://cmpanorama.pl/kontakt/.

Czytaj więcej

Jak radzić sobie z trudnymi emocjami u dziecka? Część 2: Pomóc dziecku wyrażać złość

Złości się nie da uniknąć. Towarzyszy nam na każdym etapie życia, od niemowlęctwa do starości, ale to właśnie dzięki niej mamy w życiu napęd. To ona wyzwala w nas siłę i energię do działania, motywuje do zmian, chroni naszą autonomię poprzez umiejętność wyznaczania granic dla ochrony naszego bezpieczeństwa czy poczucia wartości. Problem leży więc nie w tym, że ją odczuwamy, lecz w tym, że jej nie rozumiemy. Tym bardziej dla rodziców, którzy konfrontowani z przeżywaną przez dziecko złością zastanawiają się co robić, gdy w napadzie furii dziecko niszczy zabawki, rzuca się z krzykiem na chodnik lub podłogę czy atakuje fizycznie inne osoby. Przejawy złości mogą być także skierowane na własną osobę lub mieć charakter werbalny w postaci mocnych komunikatów: “nienawidzę cię!”, “nie chcę cię!”, “jesteś okropna/y”.

W pierwszej części artykułu pisaliśmy o tym, dlaczego dziecko ma problem z kontrolą własnych emocji i na czym polega ten proces. Dbając o prawidłowy rozwój emocjonalny swoich pociech, rodzice powinni zdawać sobie sprawę z tego, jak ważne jest przyzwalanie na wyrażanie doświadczanych przez dziecko uczuć zwłaszcza, że dzięki nim maluch wyraża swoje niezadowolenie i wyrzuca w ten sposób z siebie niekorzystną energię. Akceptacja jednak nie powinna oznaczać zgodny na pewne zachowania dziecka pod jej wpływem, stąd konieczność jego nauki od najmłodszych lat jak powinno radzić sobie z nieprzyjemnymi emocjami, by nie być w przyszłości ich ofiarą, a zarazem jak powinno to robić w sposób społecznie dopuszczalny.

Słuchaj, akceptuj, definiuj

Jeśli dziecko ma możliwość ekspresji własnych uczuć, łatwiej je sobie uświadomi, a dzięki temu bardziej konstruktywnie poradzi sobie ze złością i agresją. Aby mu w tym pomóc, należy przede wszystkim nauczyć się słuchać dziecka z uwagą, pozwolić mu wyrażać swoje emocje i rozmawiać z nim o tym, gdy tylko minie atak złości.

  • rozpoznaj uczucia dziecka, nazwij je i wyjaśniaj, dlaczego krzywdzi ono inną osobę i jakie ma to konsekwencje,
  • znajdź przyczynę tego, co wywołało w dziecku złość,
  • pokaż mu, że nieprzyjemną emocję można wyrażać w inny sposób, np. słowami, boksowaniem poduszki, rysowaniem; kiedy decyduje się na ostatnią formę, zachęć dziecko do analizy swojego rysunku, zaczynając od kolorystyki, a kończąc na formie i temacie,
  • wspólnie możecie znaleźć sposób na to, co zrobić, gdy ogarnie dziecko kolejna fala złości – zaproponuj mu alternatywę i przypominaj o niej, kiedy po raz kolejny doświadcza złości,
  • ucz dziecko asertywności i otwartego komunikowania swoich potrzeb oraz pragnień,
  • chwal dziecko i nagradzaj z każdą próbą powstrzymywania ataku złości,
  • nigdy nie akceptuj agresywnego zachowania dziecka wobec innych,
  • ucz je empatii.

Na koniec warto pamiętać, że dom jest “salą luster” i dziecko odbija całą jego atmosferę oraz nastawienie wobec niego. Karanie go własną złością, reagowanie krzykiem czy gwałtowne zachowanie (trzaskanie drzwiami, uderzenie w stół itp.) uczy dziecko podobnych reakcji i sprawia, że w przyszłości będzie postępować podobnie.

Czytaj więcej

Jak radzić sobie z nieprzyjemnymi emocjami u dziecka? Część 1: Oswoić trudne emocje

Okazywać czy powstrzymywać? Akceptować czy karać? Opanować czy zignorować? To powszechne dylematy rodziców konfrontowanych ze złością i nieprzyjemnymi emocjami swoich dzieci. Jak na nie reagować, żeby nie blokować relacji z pociechą i nie budować jego niskiej samooceny, a przy okazji nauczyć dziecko pracy ze swoją złością? – to najczęstsze pytania, jakie zadają bezradni rodzice podczas spotkania z psychologiem.

Umiejętność oswajania naszego emocjonalnego świata wymaga treningu. Wraz z przyjściem dziecka na świat, rozpoczyna się rozwój jego kory przedczołowej mózgu, która zarządza procesami myślowymi i oprócz tego, że odpowiada m. in. za integrację danych, z czasem za planowanie i podejmowanie decyzji (nastolatkowie), decyduje również o zdolności oswajania emocji. Ponieważ każdy z nas przychodzi na świat z wrodzonymi predyspozycjami, różnie też reaguje na sytuacje, z którymi jest konfrontowany w życiu, robiąc to mniej lub bardziej impulsywnie.

Każdy zna uczucie gniewu, złości czy wściekłość, jakie pojawiają się w konfrontacji z różnego rodzaju ograniczeniem i wyzwalają określoną odpowiedź, jakiej towarzyszy fizjologiczna reakcja organizmu w postaci wzmożonego napięcia mięśni, przyspieszonego oddechu czy przyspieszonego bicia serca. Bardzo często podłożem tych reakcji jest po prostu lęk, który u jednych dzieci może przejawiać się wycofaniem, u innych atakiem i postawą agresywną. Jako dorośli mamy o wiele więcej świadomości własnych uczuć i więcej doświadczeń w radzeniu sobie z konsekwencjami nieprzyjemnych emocji. Dziecko nie posiada tej umiejętności i trudno od niego wymagać wyciągania wniosków z własnych reakcji, których dopiero się uczy, poznając własne uczucia. To tak, jakby oczekiwać od niemowlaka, że od razu będzie chodzić – wyjaśnia psycholog i psychoterapeuta poznawczo-behawioralny, mgr Aldona Sternowska z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. 

Umiejętność kontrolowania własnych emocji wymaga takiego samego treningu jak każdy inny sport, a wraz z nim także błędów i potknięć. Nauka zarządzania własnymi emocjami to proces, który trwa przez całe dzieciństwo, nastoletnie życie z jego “emocjonalnymi huśtawkami” aż do 20. roku życia, co odpowiada okresowi dojrzewania płatów przedczołowych. Z powyższego względu oczekiwanie od kilkulatka samokontroli w chwili złości jest więc fizycznie nieuzasadnione. Umiejętność akceptacji różnych stanów emocjonalnych u dziecka przez rodziców zależy jednak w dużym stopniu od umiejętności akceptacji swoich uczuć. Od tego, czy bardziej skupiają się nad tym jak dziecko przeżywa daną sytuację, czy co czuje w związku z nią i zamiast z tym walczyć i temu zaprzeczać, powinien mu pomóc się z tymi emocjami uporać.

Czytaj więcej

Kiedy udać się z dzieckiem do psychologa?

Gdy dziecko boli ząb – idziemy z nim do stomatologa. Gdy zaczyna mieć problemy w szkole i z rówieśnikami, staje się agresywne, moczy się w nocy co wtedy? Kiedy należy pomyśleć o wizycie dziecka u psychologa, na jakie symptomy zwracać uwagę i co to oznacza dla rodziców?

Zdaniem psychologów nie ma idealnego przypadku tak, jak nie ma ustalonego wieku, w jakim powinna odbyć się pierwsza wizyta dziecka u terapeuty. Ich zdaniem wskazania mogą objąć już niemowlę, które nie podejmuje prób gaworzenia lub prostej werbalizacji, oddycha przez usta, bądź które nie reaguje na mowę oraz dźwięki otoczenia. W takiej sytuacji wskazana jest konsultacja u logopedy z uwagi na ogromne znaczenie rozwoju mowy w pierwszych latach życia dziecka.

W jakich sytuacjach szukać pomocy?

  • problemy z koncentracją uwagi i dysleksja,
  • nadmierna ruchliwość, trudności z koordynacją ruchową bądź niechęć do jakiejkolwiek aktywności, również do zabaw,
  • brak motywacji do nauki szkolnej i trudności w tym zakresie,
  • problemy w relacjach z otoczeniem,
  • problemy wychowawcze,
  • agresja i wybuchy złości,
  • objawy nerwicowe, którym towarzyszą problemy zdrowotne o niewyjaśnionym przez lekarzy podłożu (alergie, bóle brzucha),
  • anoreksja, bulimia u nastolatków,
  • ataki lęku.

Wychwycenie powyższych zmian u swojego dziecka bądź niepokojących objawów jest najlepszym wskazaniem do spotkania z psychologiem, podkreśla mgr Aldona Sternowska, która w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej analizuje potrzeby rozwojowe i edukacyjne dzieci w kilku grupach wiekowych: 2-4 lat, 5-6 lat, 7-10 lat, 11-13 lat oraz młodzieży w wieku gimnazjalnym i szkół ponadgimnazjalnych.

Spotkanie z psychologiem

Powielający się schemat jednego lub kilku z powyższych zachowań jest jednoznacznym sygnałem dla rodzica, aby zwrócić się z dzieckiem do psychologa, co wcale nie musi oznaczać długiej terapii i zdarza się, że wystarcza jednorazowa konsultacja. Zwykle jednak problem wymaga rozpoznania i ustalenia źródła kłopotów młodego pacjenta, a wizytę z dzieckiem może poprzedzić indywidualna konsultacja rodzica. Niekiedy wskazane są spotkania z rodziną, gdyż im młodsze dziecko, tym bardziej jego problem odzwierciedla problem rodziców.

Co na to rodzice?

Pomimo społecznego lęku, jaki stale budzą wizyty u psychologa, dziś już coraz mniej osób wykazuje opór związany z tego rodzaju terapią, zwłaszcza ze strony rodziców, co ma związek z rosnącą świadomością takich potrzeb. Nie zawsze jednak udaje się wyłapać ważny ku temu objaw, nie każdy również jest wskazaniem do konsultacji. Istotą jest jednak czujność i otwartość rodziców, którzy niekiedy z obawy, że utracą pewnego rodzaju autorytarność, mogą nieświadomie odrzucać problem swojego dziecka.

Czytaj więcej
Rejestracja
Wyślij zapytanie
na interesujący Cię temat...

    Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Centrum Medyczne Panorama sp. z o.o. w celach marketingowych oraz dla prawidłowej realizacji usługi "umów wizytę".

    Wyślij zapytanie na interesujący Cię temat...